فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است به سند معتبر از حضرت امام على النقى عليه السّلام منقول است كه : چون حق تعالى با حضرت موسى سخن گفت ، موسى عليه السّلام مناجاة كرد كه : خداوندا ! چيست جزاى كسى كه شهادت دهد كه من رسول وپيغمبر توام وتو با من سخن گفته‌اى ؟ فرمود : اى موسى ! ملائكهء من در وقت مردن به نزد أو مىآيند وأو را به بهشت بشارت مىدهند . گفت : خداوندا ! چيست جزاى كسى كه نزد تو بايستد ونماز كند ؟ فرمود : با أو مباهات مىكنم با ملائكهء خود در وقتي كه در ركوع يا سجود است يا ايستاده است يا نشسته است ، وهر كه را من با أو مباهات كنم با ملائكهء خود أو را عذاب نمىكنم . موسى عليه السّلام گفت : چيست جزاى كسى كه طعام دهد مسكينى را به محض رضاى تو ؟ فرمود : اى موسى ! امر مىكنم منادى را كه در روز قيامت ندا كند كه همهء خلايق بشنوند كه فلان پسر فلان از آزادكرده‌هاى خداست از آتش جهنم . موسى عليه السّلام گفت : خداوندا ! چيست جزاى كسى كه نيكى با خويشان خود بكند ؟ فرمود : اى موسى ! عمرش را دراز مىكنم وسكرات مرگ را بر أو آسان مىكنم ودر